Jeannette

“Mijn oma had drie kinderen: mijn moeder hetero, mijn tante lesbienne en mijn oom homoseksueel. Dat er nog meer mogelijkheden waren wist ik niet. Wel wist ik dat ik zowel voor vrouwen als mannen gevoelens had.” Jeannette is op 9 december 1949 in Indonesië geboren: Djakarta dat toen nog Batavia heette. Hoewel in haar familie genoeg bekend was over anders-geaardheid, was haar geaardheid geen onderwerp van gesprek: “Mijn ouders, vooral mijn moeder, hebben zich nooit in mij verdiept en ik liet me er niet over uit dat ik biseksueel ben.”

“In het begrip biseksueel staat voor mij de persoon centraal en mijn gevoelens voor die persoon. En dan maakt het niet uit of het een man of een vrouw is.” Er werd Jeanette wel eens toegevoegd ‘Jij eet van twee walletjes.’ “Dat raakte mij omdat mijn gevoelens altijd op die persoon gericht zijn, zonder het idee dat ik dan geforceerd omga met de seksualiteit.”

Jeannette nu
Jeannette nu

Verliefd op een meisje en een jongen

“Toen ik werd geboren was mijn vader KNIL-militair in Batavia. Na negen maanden verhuisden we naar Australië. Daar woonden we zeven jaar en mijn zusje werd daar geboren. Mijn ouders werden voor hun werk steeds uitgezonden naar een ander deel van de wereld. Op een gegeven moment bleef ik achter in Nederland omdat ik naar de Middelbare Meisjes School (MMS) moest.”

“We woonden een paar jaar in Amsterdam. Toen mijn ouders weer vertrokken, werd ik ondergebracht in Wassenaar en ik ging naar de MMS in Den Haag. Daar werd ik gepest omdat ik een Amsterdams accent had. En ik had een spijkerbroek aan naar school, wat toen nog helemaal niet in de mode was. Een heel verschil met al die nette meisjes waarvan de ouders tot de upper class behoorden. Ik heb daar gevochten met een meisje. Maar nadat haar ouders me bij hen thuis uitgenodigden, kreeg ik met haar een prettig contact. Een half jaar later kwam ik haar weer tegen in een meisjesinternaat. Toen zij mij zag, wilde ze op mijn kamer ingedeeld worden. Met haar heb ik mijn eerste seksuele ervaring gehad. Je voelt van elkaar aan dat je ‘ook zo’ bent. Aan het eind van dat schooljaar ging het internaat dicht. Toen verhuisde ik naar Amsterdam en woonde weer bij mijn ouders. Ik was bevriend met een hecht groepje jongens en meisjes. We gingen veel uit en we hebben ons echt uitgeleefd. Ik werd verliefd op een jongen, maar dat verwaterde na een jaar.” ‘Mijn geaardheid heb ik altijd verborgen’

Nare ervaringen

“Mijn ouders hadden geen echte aandacht voor mijn persoonlijke ervaringen en emoties. Zij geloofden mij niet als ik zei dat het niet pluis was in de gezinnen en internaten waar ik moest wonen. Om een voorbeeld te noemen: Ik liep weg van het Haarlemse adres omdat de zoon mij seksueel bedreigde. Ik hoefde dat mijn moeder zeker niet te vertellen omdat ik toch niet geloofd zou worden. Jaren later hoorde ik van haar dat mijn zusje, die daar ook ondergebracht was, door diezelfde zoon seksueel misbruikt was. Het kwam niet in haar op mij te vragen wat de reden was geweest dat ik daar weggelopen was.”

Het was geaccepteerd dat hij homo was

Jeannette heeft veel gehad aan de contacten met haar tante. Die tante zorgde er voor dat zij bij haar oma kon wonen. “Ik kreeg zelfs een mooie fiets van mijn oma zodat ik gemakkelijker bij de school kon komen, want het waren hele afstanden. Mijn oom woonde ook bij mijn oma en het was helemaal geaccepteerd dat hij homo was, net als mijn tante als lesbienne. Hoe ik seksueel in elkaar zat, daar heb ik me nooit over uitgelaten.”

“In die periode kwam er eindelijk rust, ook in mijn hoofd. Ik rondde mijn middelbare schoolstudie af en ben toen de inserviceopleiding voor verpleegkundige begonnen in Rotterdam. Ik wilde op mezelf wonen en geld verdienen. Eindelijk kon ik mijn gang gaan. Daar heb ik contact gehad met stellen –waarvan de vrouw ook biseksueel was- voor trio seks.”

Blauwe ogen tijdens de huwelijksreis

Mijn ex-man leerde ik kennen in Rotterdam, hij werkte bij Unilever. We wilden samenwonen en toen werd de moraal van de ouders, vooral de zijne, belangrijk: er moest eerst getrouwd worden. Dat leverde veel strijd op. Uiteindelijk zijn wij op onze eigen manier getrouwd: we hebben het briefje opgehaald en hielden een feestje in de tuin. Zijn familie liet het afweten.” “Ik kwam terug van de huwelijksreis met twee blauwe ogen. Mijn moeder vroeg niet hoe ik daaraan kwam. Het was het begin van alle vormen van agressie en ontrouw die daarna plaatsvonden. Ik heb na drie jaar tegen mijn echtgenoot gezegd dat ik wilde scheiden. Toen ben ik via een transfer naar Londen verhuisd. In Londen en Cowes heb ik contacten gehad met stellen voor trio seks.”

Geen nieuw huwelijk, wel een zoon

“Terug in Nederland werd ik onverwacht zwanger. Als het aan mij had gelegen had die man nooit geweten dat ik een kind van hem verwachtte. Maar mijn ouders zetten me onder druk.” Jeannette heeft haar zoon Patrick alle aandacht, zorg en liefde gegeven die ze zelf gemist heeft. “In het westen kon ik geen huis krijgen en ben toen naar Emmen gegaan, waar mijn ouders ook woonden. Ik heb mijn zoon alleen opgevoed, maar vraag me niet hoeveel narigheid wij te verwerken hebben gekregen. Van zijn vader kon ik nooit op aan. Aan het einde van haar leven had mijn moeder spijt: Wij hadden jou niet moeten dwingen om de vader van je zoon te informeren.”

Jeannette zwart wit
Jeannette terras

Patrick heeft het naar zijn zin

“Mijn zoon redde het niet in het gewone onderwijs. Het was een leven van vallen en opstaan; doormodderen. Toen heb ik hulp gezocht en dat was een ommekeer. De begeleiding was voor mijn zoon en mij. Daar heb ik veel aan gehad. Toen mijn zoon naar het vervolg-speciaal onderwijs moest kon dat alleen in Zwolle. In 1996 zijn we verhuisd.” Jeannette woont nog in dezelfde flat, met naast haar een buurvrouw die er net zo lang woont. De poes is haar vaste medebewoner en zij heeft nog steeds contact met de hulpverlener van haar zoon. Patrick woont in Amsterdam, onder Begeleid wonen. “Hij heeft het naar zijn zin en zijn werk geeft hem voldoening. We hebben veel contact, meestal via telefoon, internet en Whatsapp..”

Niet te ver vooruitkijken

In 2014 kreeg Jeanette keelkanker. Ze heeft toen chemo en bestralingen gehad, maar zij heeft nog steeds veel last van de consequenties van de bestralingen “Ja, ik ben afhankelijk van van alles en nog wat. Maar ik woon op mezelf, ik weet me goed te redden maar wel met veel hulp.” Jeanette kijkt terug op haar leven: “Ik heb veel ondernomen in mijn leven waar ik met voldoening op terug kijk. Ik wil me niet te veel zorgen maken en niet te ver vooruitkijken. Ik leef een beetje bij de dag. Je weet toch niet wat de toekomst brengt.”

Inmiddels zijn haar ouders overleden. Tussen neus en lippen vertelt zij dat zij haar vader bijna een jaar verzorgd heeft. Haar moeder heeft ze bijgestaan in het verpleeghuis. Ze heeft de ouderlijke woningen uitgeruimd. Ze vertelt het zonder een woord van rancune.

Jeannette boom

Vier fantastische maanden

“Toen mijn vader zo ziek was vroeg hij wat ik met zijn erfenis zou doen. Hij had goed geraden dat ik dat geld zou gebruiken voor een reis naar Australië en Nieuw Zeeland. Daar woont nog familie. Ik heb daar vier fantastische maanden gehad en veel mensen leren kennen. In het bijzonder een Amerikaan. We vonden in onze reisschema’s ruimte voor plaatsen, data en tijd om elkaar extra te ontmoeten. Veel liefde en passie met elkaar gedeeld. Het is heel verdrietig dat ik hem niet bezocht heb toen hij, teruggekeerd in Amerika, doodziek werd. Zijn broer zei later: ‘Hij wilde niet dat jij zag hoe erg hij er aan toe was en hoe hij er uit zag. ‘Zeg haar maar, dat ze mij moet herinneren zoals ik was in Australië.’ Hij is negen maanden later aan darmkanker overleden. Het spijt me nog steeds dat ik toen niet eigenwijs gewoon naar Amerika gegaan ben.”

Gelijkgestemden

“Vanaf mijn puberteit heb ik behoefte gehad aan mannen en vrouwen, die dezelfde gevoelens met mij deelden. Dat heeft mij veel vrienden opgeleverd. Met veel van hen heb ik nog steeds contact, al heb ik door mijn ziekte de activiteiten stop moeten zetten. Ik heb ook hetero-vrienden, uit mijn schooltijd of woonplaatsen. In het begin kreeg ik via seksshops, seksblaadjes en advertenties contacten met mannen, vrouwen of stelletjes. Mijn uitgangspunt was om de mensen bij hen thuis te bezoeken en niet bij mij. In mijn omgeving hield ik dit deel van mijn leven verborgen. Ik heb wat afgereisd!” “Later werd het gemakkelijker door mobieltjes, internet, facebook, WhatsApp en datingsites als Adult match en Adult-Friends-Finder. Die laatste site heeft me voor mijn reis naar Australië en Nieuw Zeeland leuke en intense contacten opgeleverd. Bij de mensen thuis zijn gaf me het gevoel welkom te zijn.”

Nieuwe mensen leren kennen

“Met het ouder worden verandert de behoefte niet. Wel is het moeilijker omdat ik invalide ben. Ik kijk veel op internet en heb een vragenlijst ingevuld over seksualiteit en biseksualiteit. Dat was van het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Er volgde een persoonlijk gesprek met de onderzoekster en zij zette mij op het spoor van de organisatie WijZ welzijn in Zwolle. Zij organiseren ook activiteiten voor de LHBTI-mensen. Ik ben heel benieuwd naar de bijeenkomsten en de mogelijkheid om nieuwe mensen te leren kennen.” “Ik word ouder en ik accepteer het leven zoals het nu is. Ik heb veel gedaan en heb nergens spijt van. Je kunt alleen maar spijt hebben van wat je niet hebt gedaan. En zo is het maar net.”

Jeannette nu

'Je kunt alleen maar spijt hebben van wat je niet hebt gedaan'